FİKİR VE SANAT
ESERLERİ KANUNU, SEYAHAT ACENTALARI
VE SEYAHAT ACENTALARI BİRLİĞİ
KANUNU İLE TURİZMİ TEŞVİK KANUNU VE BAZI
KANUNLARDA DEĞİŞİKLİK YAPILMASINA
DAİR KANUN
|
Kanun
No. 5571 |
|
Kabul
Tarihi : 28/12/2006
|
MADDE
1- 4/7/1934
tarihli ve 2559 sayılı Polis Vazife ve
Salahiyet Kanununun 8 inci
maddesine aşağıdaki bent
eklenmiştir.
“F) Her
türlü denize elverişli araçlarla
günübirlik tur düzenleyen veya her türlü
mal ve hizmet satanlardan, müşteriye
faaliyetlerini duyururken veya
müşteri kabul ederken çevreyi veya
müşteriyi rahatsız edecek yöntemler
kullananlar,”
MADDE
2- 5/12/1951
tarihli ve 5846 sayılı Fikir ve Sanat
Eserleri Kanununun 44 üncü
maddesinin birinci fıkrasının
birinci cümlesinde yer alan "amacıyla,"
ibaresinden sonra gelmek üzere "sadece
süreli yayınlar basan yerler dışında,"
ibaresi eklenmiştir.
MADDE
3- 5846
sayılı Kanuna aşağıdaki ek madde
eklenmiştir.
“İkramiye
EK MADDE
12- Bu Kanunun 81 inci maddesine aykırı
olarak çoğaltılan nüsha ve yayınların
yakalanması halinde, bu Kanun
hükümleri ve ilgili diğer mevzuat
hükümleri çerçevesinde suça konu olan
materyalleri yakalama işlemine
fiilen katılan, önleme, izleme ve
soruşturmakla görevli olan denetim
komisyonu başkan ve üyelerinden kamu
görevlisi olanlara ikramiye ödenir.
Bir
denetim faaliyeti çerçevesinde
yapılan el koymalar neticesinde
denetim komisyonu başkan ve
üyelerine verilebilecek
ikramiyenin toplam tutarı, ellibin
gösterge rakamının memur aylık
katsayısı ile çarpımı sonucu
bulunacak tutarı geçemez.
İkramiye tutarı ilgililere eşit
olarak paylaştırılır. Bir kişiye
ödenecek ikramiyenin yıllık toplam
tutarı kırkbin gösterge rakamının
memur aylık katsayısı ile çarpımı
sonucu bulunacak tutarı
geçemez.
Ödenecek
ikramiyenin yüzde ellisi, nüsha ve
yayınlar sahipsiz yakalanmışsa
mahkemesince verilecek olan müsadere
kararını, sahipli yakalanmış ise
kamu davası açılmasını, kalan yüzde ellisi
ise müsadereye veya mahkûmiyete ilişkin
hükmün kesinleşmesini takip eden bir ay içinde
Bakanlık bütçesinin ilgili
tertibinden ödenir.
Bu
Kanunun 81 inci maddesinin yedinci
fıkrası ile satış yapılması
yasaklanmış olan yerlerde satılan yasal
nüshalara el konulması halinde
ikramiye ödenmez.
Bu
maddeye göre ödenecek
ikramiyelerden herhangi bir vergi ve
kesinti yapılmaz.
Denetim
komisyonlarının oluşumu ve çalışma
esasları ile ödenecek ikramiyenin
hesabında el konulan materyalin
niteliği ve miktarı dikkate
alınarak belirlenecek göstergeler
ile bu maddenin uygulanmasına ilişkin
diğer usûl ve esaslar İçişleri Bakanlığı ve
Maliye Bakanlığının uygun görüşü alınarak
Bakanlık tarafından çıkarılacak
yönetmelik ile düzenlenir.”
MADDE
4- 14/9/1972
tarihli ve 1618 sayılı Seyahat
Acentaları ve Seyahat Acentaları
Birliği Kanununun l inci maddesi
aşağıdaki şekilde
değiştirilmiştir.
“MADDE 1-
Bu Kanunun
uygulanmasında;
a)
Bakanlık: Kültür ve Turizm Bakanlığını,
b) Birlik:
Seyahat Acentaları Birliğini,
c)
İşletme belgesi: Bakanlıkça verilen
seyahat acentası belgesini,
ç) Paket
tur: 4077 sayılı Tüketicinin
Korunması Hakkında Kanunda
tanımlanan paket turu,
d) Tur:
Türkiye’nin tarihi, doğal, kültürel,
turistik değerlerinden en az birini
tanıtma ve ulaştırmayı birlikte
kapsayan, bu hizmetlerin dahil olduğu
tek bir fiyatla satılan veya satış
taahhüdü yapılan ve hizmeti yirmidört
saatten kısa bir süreyi kapsayan
ticarî faaliyeti,
e)
Seyahat acentası: Kâr amacı ile
turistlere turizm ile ilgili bilgiler
vermeye, paket turları ve turları
oluşturmaya, turizm amaçlı konaklama,
ulaştırma, gezi, spor ve eğlence
hizmetlerini görmeye yetkili olan,
oluşturduğu ürünü kendi veya diğer
seyahat acentaları vasıtası ile
pazarlayabilen ticarî
kuruluşu,
f) Rehber:
Bakanlıkça verilen rehber belgesini
haiz kişiyi,
ifade
eder.”
MADDE
5- 1618
sayılı Kanunun 4 üncü maddesi
aşağıdaki şekilde
değiştirilmiştir.
“MADDE 4-
Türkiye’de seyahat acentalığı
faaliyeti göstermek için Bakanlıktan
işletme belgesi almak zorunludur.
İşletme
belgesi almak isteyenlerin
başvurularına ilişkin usûl ve esaslar
yönetmelikle belirlenir.
İşletme
belgeleri bir işletmeye mahsus olmak
üzere tüzel kişilere verilir.
İşletme belgeleri devredilemez.
Yurt
dışında ve/veya yurt içinde yolcu
taşımacılığı yapan otobüs
işletmelerinin hizmetleri
nakliyecilik hizmeti
niteliğinde olup, bu Kanun
hükümlerine tâbi değildir.
Seyahat
acentaları, işletme belgesi almak
sureti ile seyahat acentalığı
faaliyeti yapabilirler. 6762 sayılı
Türk Ticaret Kanunu hükümleri
saklıdır.”
MADDE 6-
1618
sayılı Kanunun 10 uncu maddesi başlığıyla
birlikte aşağıdaki şekilde
değiştirilmiştir.
“Seyahat
acentalarının yükümlülükleri
MADDE 10-
Seyahat acentaları aşağıdaki
hususlara uymak
zorundadır:
a)
Turlarda veya sadece tek bir otelde
konaklamayı ve konaklanacak otele
ulaşımı içerenler hariç olmak üzere paket
turlarda; paket tur veya tur başına kırkbeş
kişiye kadar en az bir rehber bulundurmak;
tek araç kapasitesi kırkbeş kişiyi aşan
araçlarda bir rehber bulundurmak; turistlere,
rehberler dışında herhangi bir kimse
vasıtasıy
b)
Müşteriyi aldatıcı, kamu
güvenini sarsıcı ve ülke turizmini
baltalayıcı davranışlarda
bulunmamak.
c)
Sunulan tüm hizmetlere ilişkin detaylı
program ve bilgiler ile paket tur programının
hangi sigorta şirketi tarafından
sigortalandığını gösteren
sözleşmenin bir nüshasını
tüketiciye vermek.
ç) Diğer
seyahat acentaları ile birlikte
müteselsilen sorumlu olarak
düzenleyecekleri faaliyetlere ve
aracılık hizmetlerine ilişkin
yükümlülüklerini yerine
getirmek.
d)
Şubeleri de dahil olmak üzere adres
değişikliklerini değişiklik
yapılmadan en az on gün önce Bakanlığa
bildirmek.
e)
Müşterileri ile biletlerini
satacakları ulaştırma
müesseselerine sunacakları
hizmetler ve sigorta limiti kapsamındaki
yükümlülükler hariç olmak üzere tüm
seyahat acentalığı işlemlerinden doğacak
yükümlülüklerini yerine
getirmek, karşılığı olmak ve bu
yükümlülüklerin yerine getirilmemesi
halinde Bakanlıkça paraya
çevrilerek ilgililere ödeme
yapılmak üzere seyahat acentasının
grubuna göre asgari beşbin Yeni Türk
Lirası azami otuzbin Yeni Türk Lirası
arasında Bakanlıkça belirlenecek
teminatı, 4734
sayılı Kamu İhale Kanununun 34 üncü
maddesinde belirtilen değerler
üzerinden vermek ve teminatın
eksilmesi halinde, otuz gün içerisinde
tamamlamak.
f) Tur
programındaki yerlerde
yönetmelikte belirtilen kamu
kurumu niteliğindeki meslek
kuruluşları tarafından
hazırlanan tanıtıcı
materyallerin müşterilere
sunulmasını, bu kuruluşların talebi
halinde sağlamak.
Bakanlıkça
gerekli görülen hallerde bu maddenin (e)
bendinde belirtilen teminatın alt ve üst
limitleri, geçmiş yıllar için 213 sayılı
Vergi Usul Kanununun mükerrer 298 inci
maddesi uyarınca tespit ve ilan edilen
yeniden değerleme oranında
artırılarak
uygulanabilir.
Seyahat
acentaları ve şubelerine,
teminatlara, kamu kurumu
niteliğindeki meslek kuruluşlarının
tanıtımlarına, personel, işyeri,
turist taşıma araçları, transfer
elemanlarının nitelikleri ile (a)
bendindeki hususlara ilişkin usûl ve
esaslar Bakanlıkça hazırlanacak
yönetmelikle belirlenir.”
MADDE
7- 1618
sayılı Kanunun (IV) numaralı bölüm
başlığı “Sigorta” olarak, 12 nci maddesi ise
başlığı ile birlikte aşağıdaki
şekilde değiştirilmiştir.
“Zorunlu
sigorta
MADDE 12-
Seyahat acentaları, Türkiye’de
satılan paket turlarda:
a)
Düzenledikleri paket tur
kapsamında; müşteriye taahhüt
ettikleri hizmetlerin acentanın
iflası da dahil olmak üzere herhangi bir
nedenle verilmemesi veya taahhüt
edilen şekilde verilmemesinden
kaynaklanabilecek
sorumluluklarını sigorta
ettirmek zorundadır. Bu durumda
sigortacının sorumluluğu en az
paket tur bedeli kadar olmalıdır.
Müşteri, sigorta kapsamındaki
zararını doğrudan doğruya sigorta
şirketinden talep edebilir.
Seyahat
acentaları ve sigorta şirketleri,
sigorta sözleşmelerini
yaptıkları andan itibaren beş iş günü
içerisinde sözleşmenin bir örneğini
Bakanlığa göndermekle
yükümlüdürler. Sözleşmenin
süresinden önce sona ermesi
halinde, bu durum aynı süre içerisinde
seyahat acentaları ve sigorta
şirketleri tarafından Bakanlığa
bildirilir.
İlgili
branşta ruhsatı bulunan sigorta
şirketlerinin paket tur sigortası
yapmaları zorunludur. Hazine
Müsteşarlığı gerekli durumlarda
sigorta primlerini belirlemeye
yetkilidir.
b) Paket
tur sözleşmesi düzenlenirken,
müşteriye;
1-
Müşterinin kaza ve hastalık halinde
çıkış noktasına dönüş
masraflarını,
2- Her
türlü kazadan doğan zararını ve
tedavi masraflarını,
poliçe
limiti kadar
karşılayacak şekilde sigorta
ettirilebileceğini
bildirmekle yükümlüdürler.”
MADDE
8- 1618
sayılı Kanunun 27 nci maddesi başlığı
ile birlikte aşağıdaki şekilde
değiştirilmiştir.
“İdarî
para cezaları ve belge iptali
MADDE 27- Bu
Kanun ile ilgili mevzuatta
belirlenen esaslara uymayan seyahat
acentalarına, fiilleri başkaca bir suç
oluştursa bile bu suça ilişkin ilgili
makamca verilecek cezadan ayrı olarak,
Bakanlıkça aşağıda belirtilen
cezalar uygulanır.
a) İdarî
para cezaları ve bu cezaların
uygulanacağı durumlar aşağıda
belirtilmiştir:
1- Bu
Kanunun 10 uncu maddesinin (a) veya (f)
bendinin ihlali halinde binbeşyüz
Yeni Türk Lirası.
2- Bu
Kanunun 7, 17, 19 veya 21 inci
maddelerinden birinin veya 10 uncu
maddesinin (c), (ç) veya (d) bentlerinden
birinin ihlalinin tespiti halinde
bin Yeni Türk Lirası.
3- Bu
Kanunda belirtilen veya Bakanlıkça
istenilen bilgi ve belgelerin
süresi içerisinde verilmemesi veya
yanıltıcı bilgi veya belge
verilmesi halinde ikibin Yeni Türk
Lirası.
4- Bu
maddede belirtilen fiiller dışında,
bu Kanun ve ilgili mevzuat
hükümlerine uymayan seyahat
acentaları durumu düzeltmeleri
veya bir daha mevzuata aykırı
davranmamaları konusunda Bakanlıkça
uyarılırlar. Uyarıya rağmen otuz gün
içerisinde gerekli düzeltmelerin
yapılmaması veya bir yıl içerisinde
uyarmayı gerektiren aynı veya başka
fiil veya fiillerin tespiti halinde bin
Yeni Türk Lirası.
b)
Seyahat acentası işletmesi belgesi
aşağıdaki hallerde iptal edilir:
1- Bu
Kanunun 12 nci maddesi hükümleri
uyarınca zorunlu sigortanın
yaptırılmaması.
2- Bir yıl
içerisinde üç kez idarî para cezası
almayı gerektirir fiillerin
tespiti.
3-
Seyahat acentasının belge almaya esas
niteliklerini kaybettiğinin
veya bu Kanunda yer almayan
faaliyetlerde bulunduğunun
tespiti.
4- Bu
Kanunun 10 uncu maddesinin (b) veya (e)
bendini ihlal eden bir fiilin tespiti.
Bu madde
uyarınca işletme belgesi iptal olunan
seyahat acentalarının isimleri veya
iltibasa yol açacak bir isim hiçbir seyahat
acentasına yeniden verilemez.
İşletme
belgesi iptal olunan seyahat
acentaları ve bunların şubelerine
ve bunların iptale neden olan işlemi
sırasındaki ortakları ile bunların
eşleri ve birinci dereceye kadar kan ve
kayın hısımlarına beş yıl, bu maddenin (b)
bendinin (1) ve (4) numaralı alt
bentlerinin ihlali halinde ise on yıl
süreyle yeniden belge verilmez. Birlikçe
geçici ve uzun süreli üyelikten çıkarma cezası
verilen seyahat acentalarının
belgeleri, fiilleri bu maddenin (b)
bendi uyarınca bir cezayı gerektirmiyorsa,
geçici men süresince iptal edilir.
Bu
maddede belirtilen idarî para
cezaları her takvim yılı başından
geçerli olmak üzere o yıl için 213 sayılı
Vergi Usul Kanununun mükerrer 298 inci
maddesi uyarınca tespit ve ilan edilen
yeniden değerleme oranında
artırılarak
uygulanır.”
MADDE
9- 1618
sayılı Kanunun 30 uncu maddesi
aşağıdaki şekilde
değiştirilmiştir.
“MADDE 30-
Bakanlıktan belge almaksızın bu Kanun
uyarınca seyahat acentalarının
yapabileceği faaliyetlerde
bulunanlar hakkında, 29 uncu maddede
belirtilen idarî soruşturmadan ayrı olarak, üç
aydan altı aya kadar hapis ve bin güne kadar
adlî para cezasına
hükmolunur.
Bakanlıktan
belge almaksızın rehberlik
faaliyetinde bulunanlar hakkında,
bin güne kadar adlî para cezasına
hükmolunur.
Seyahat
acentaları ve anlaşmalı rehberlerin
müşterilerine verdikleri
hizmetler sırasında, müşteri ile
yapılan sözleşmede açıkça taahhüt
edilen ve verilen hizmetle doğrudan
ilgili olanlar hariç olmak üzere ve
müşterinin bilgisi dışında,
müşterilerin yaptıkları alışveriş
veya müşterilerin sözleşmede
belirtilenler dışında belli bir
işletmeye gönderilmeleri
karşılığında herhangi bir menfaat
temin etmeleri halinde, seyahat
acentalarının ve rehberlerin
belgeleri Bakanlıkça iptal edilir ve
bunlar beş yıl süreyle seyahat
acentacılığı veya rehberlik
yapamaz.”
MADDE 10-
1618
sayılı Kanunun 34 üncü maddesinin (A)
bendinin (g) alt bendi aşağıdaki şekilde
değiştirilmiş, aynı bende aşağıdaki
alt bentler ve maddeye aşağıdaki fıkra
eklenmiştir.
“g)
Gerekli olduğu takdirde taşınmaza
bağlı mülkiyet ve diğer sınırlı aynî
hakların edinilmesine ve satışına karar
vermek. Ancak, taşınmazların satışı için
Genel Kurulun üçte iki çoğunluğunun
olumlu oyu gereklidir.”
“ğ)
Üyelerini diğer meslek kuruluşları
ile kamu kurum ve kuruluşları nezdinde
temsil etmek, dava açmak, dernek, vakıf ve
iktisadi işletmelerini kurmak,
Birliğin amacını gerçekleştirmek için şirket
kurulması veya kurulu olanlara
ortak olunması konusunda karar
vermek.
h)
Birlikçe onaylanacak belgeler ve
verilecek hizmetlerin ücretini
tespit için Yönetim Kuruluna yetki
vermek.
ı) Genel
Kurul yetkisi dahilindeki
konularda Yönetim Kuruluna yetki
vermek.”
“Bu Kanunda hüküm
bulunmayan hallerde, Disiplin Kurulu ve
disiplin cezaları ile Genel Kurul
toplantıları, seçimler ve yasaklara
ilişkin olarak 5362 sayılı Esnaf ve
Sanatkârlar Meslek Kuruluşları
Kanununun 24 üncü maddesi ile aynı
Kanunun üçüncü kısmının birinci
bölümünün esnaf ve sanatkâr
odalarına ilişkin hükümleri
uygulanır.”
MADDE 11- 1618
sayılı Kanunun 35 inci maddesinin
birinci fıkrasına aşağıdaki bentler
ile maddeye
aşağıdaki fıkra eklenmiştir.
“ç)
Birlikçe onaylanacak belgeler ve
verilecek hizmetlerin gelirleri,
d)
Yayınlardan, sosyal, kültürel ve eğitim
faaliyetlerinden elde edilecek
gelirler,
e) Fuar,
sergi ve benzeri organizasyonlardan
elde edilecek gelirler,
f)
Birliğin menkul ve gayrimenkul sermaye
iratları, iştirak ve şirket kârlarından
elde edilecek gelirler,
g) Diğer
gelirler.”
“Birliğe
kayıt ücreti yirmibin Yeni Türk Lirası
olup, nakden ve bir defada tahsil edilir. Yıllık
aidat, üye kayıt ücretinin yüzde
beşidir. Üye kayıt ücreti ve yıllık aidat her
takvim yılı başından geçerli olmak üzere
o yıl için 213 sayılı Vergi Usul Kanununun
mükerrer 298 inci maddesi uyarınca
tespit ve ilan edilen yeniden değerleme
oranında artırılarak uygulanır. Yıl
içinde tahsil edilmeyen yıllık aidatlara
genel kurul kararı ile yönetim kuruluna verilecek yetkilendirme ile
gecikme zammı
uygulanır.”
MADDE 12- 1618
sayılı Kanuna
aşağıdaki geçici madde
eklenmiştir.
“Seyahat
acentaları
GEÇİCİ
MADDE 3- Gerçek kişilere ait seyahat
acentalarının işletme belgeleri bir
defaya mahsus olmak üzere, bu Kanunun
yürürlüğe girdiği tarihten itibaren
iki yıl içerisinde tüzel kişiliğe
devredilebilir.
Bu
Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte
kurulmuş bulunan seyahat
acentaları, bu Kanunun 10 uncu
maddesinin (e) bendinde belirtilen
teminatı aynı maddenin son fıkrası
uyarınca hazırlanacak yönetmeliğin
yayımından itibaren iki yıl içerisinde
Bakanlığa ibraz etmekle
yükümlüdürler. Bu teminat
mektuplarının ibrazı halinde
Bakanlıkta mevcut teminat mektupları iade
edilir. Bu yükümlülüğe uymayan
seyahat acentalarının belgeleri bu
Kanunun 27 nci maddesinin (b) bendinin (4)
numaralı alt bendi uyarınca iptal
edilir.”
MADDE 13- 12/3/1982
tarihli ve 2634 sayılı Turizmi Teşvik
Kanununun 3 üncü maddesinin (i) bendi
aşağıdaki şekilde değiştirilmiş ve
maddeye aşağıdaki (k) ve (l) bentleri
eklenmiştir.
“i) Deniz
turizmi araçları: Gezi, spor, eğlence ve
turizm amaçlı olarak, denize
elverişlilik belgesine sahip gerçek
ve tüzel kişilere ait özel ve ticarî
yatları, kruvaziyer gemileri ve
dalabilir deniz araçlarını,
1) Yat:
Kamarası, tuvaleti, lavabosu,
mutfağı olan, ticarî olarak veya ticarî
olmadan gezi ve spor amacıyla
kullanılan, yük, yolcu ve balıkçı gemisi
niteliğinde olmayan, taşıdığı
yolcu sayısı onikiyi geçmeyen veya
kabotaj seferinde yüz mille sınırlı, en
yakın karadan yirmi milden fazla
uzaklaşmamak şartıyla taşıdığı
yolcu sayısı otuzaltıyı geçmeyen ve
tonilato belgesinde yat olduğu
belirtilen gemiyi,
2)
Kruvaziyer gemi: Gezi, eğlence ve spor amacı ile
önceden belirlenmiş program ve rotada
seyreden, deniz turizmi ticaretinde
kullanılmaya uygun, içerisinde lüks
kamaralar, yüzme havuzları bulunan,
kıtalararası seyahate
elverişli, yüksek yolcu
kapasitesine sahip ve denize
elverişli olan gemiyi,
3)
Dalabilir deniz aracı: İnsan taşıyan,
fiziksel olarak su altında ve su üstünde
seyir esnasında bir desteğe bağlı olmadan
hareket edebilen veya her durumda su
üstü desteği ile su altında çalışan
deniz aracını,
4)
Günübirlik gezi teknesi: Gezi, spor,
eğlence ve turizm amacı ile limandan
aldığı yolcuyu aynı gün aynı limanda
indiren Denize Elverişlilik
Belgesine sahip
tekneleri,”
“k) Deniz
turizmi tesisleri: Münhasıran deniz
turizmi araçlarına güvenli bağlama,
karaya çekme, bakım, onarım ve sosyal
hizmetlerden birkaçını veya
tamamını sunan turizm tesislerini,
l)
Sınıflandırma: Deniz turizmi
tesisleri dışındaki turizm işletme
belgeli tesislerin asgari
nitelikler, kapasite, fizikî
özellikler, kullanılan malzeme
standardı, işletme ve hizmet kalitesi
ile personelinin nitelikleri ve
eğitim düzeyi gibi ölçütlerinin
sektör temsilcisinin de yer aldığı
sınıflandırma komisyonunca
değerlendirilerek tür veya
sınıfının Bakanlıkça
belirlenmesidir.”
MADDE 14- 2634
sayılı Kanunun 8 inci maddesinin (H)
bendinin birinci fıkrasının ikinci
cümlesi “Bölgenin tamamının veya alt
bölgenin tek bir ana yatırımcıya tahsisi
için yapılan başvuruların tamamı
Bakanlar Kurulu tarafından
değerlendirilerek seçilen
yatırımcıya ön izin verilmesine ve ön
izin koşullarına karar verilir.
İşlemler, ön izin koşullarına göre
Bakanlıkça yürütülür.” şeklinde
değiştirilmiş ve bu bentten sonra gelmek
üzere aşağıdaki fıkralar
eklenmiştir.
“Kültür ve
turizm koruma ve gelişim
bölgelerinde yeni işe başlayan ana
yatırımcı, alt yatırımcı ve
yatırımcıların bu bölgelerde
yapacakları yatırımlara
yatırım teşvik kararnamesi
çerçevesinde hangi teşviklerin
verileceği ve verilecek
teşviklerin hangi yatırımlara ne
şekilde ve ne ölçüde uygulanacağı
hususlarında Bakanlar Kurulu
yetkilidir.
Kültür ve
turizm koruma ve gelişim
bölgelerinde yatırım yapmak isteyen
ana yatırımcı, alt yatırımcı veya
yatırımcılar, 2872 sayılı Çevre
Kanununun 10 uncu maddesi uyarınca
yükümlülüklerini yerine getirmekle
mükelleftirler. Ancak, bu yatırımlar yer
tetkiki kararından muaftır. ÇED
raporunun sunulması üzerine Çevre
ve Orman Bakanlığınca, yatırımın
niteliğine bağlı olarak, ÇED mevzuatında
belirtilen kuruluşların
temsilcilerinden oluşan inceleme ve
değerlendirme komisyonu kurulur.
Raporun Çevre ve Orman Bakanlığına
intikali tarihinden itibaren
inceleme, değerlendirme ve nihai
karar verme süreci en geç iki aydır. Bu
süreye, ana yatırımcı, alt yatırımcı
veya yatırımcının raporu düzeltmesi için
tanınan süre dahil değildir. Ana
yatırımcı, alt yatırımcı veya
yatırımcı, düzeltilmek üzere
kendisine geri verilen raporunu
onbeş gün içinde düzeltmek
zorundadır.
Kültür ve
turizm koruma ve gelişim
bölgelerinde; ÇED olumlu kararı veya ÇED
gerekli değildir kararı verilen
yatırımlar hakkında, yukarıda
sayılan işlemlerin
tamamlanmasının ardından, yatırımın
gerçekleşmesi için alınması gereken tüm
izin, onay ve ruhsatlar, ilgili kurumlarca
başkaca hiçbir işleme gerek
kalmaksızın on beş gün içinde verilir.
İrtifak hakkı dahil diğer bütün işlemler
ise en geç üç ay içerisinde tamamlanır.
Yatırımın tamamlanıp tesisin
işletmeye geçebilmesi için alınması
gereken izin ve ruhsatlar da ilgili
kurumlarca onbeş gün içinde
verilir.”
MADDE 15- 2634
sayılı Kanunun Dördüncü Bölüm
başlığı “Deniz Turizmi” olarak, 26 ncı
maddesi başlığı ile birlikte
aşağıdaki şekilde
değiştirilmiştir.
“Deniz
turizmi tesisleri yatırım ve
işletmeciliği:
MADDE 26-
Gerçek ve tüzel kişiler, Denizcilik
Müsteşarlığından işletme izni ve
Bakanlıktan belge almak koşulu ile deniz
turizmi tesisleri yatırım ve
işletmeciliği
yapabilirler.”
MADDE 16- 2634
sayılı Kanunun 27 nci maddesi başlığı
ile birlikte aşağıdaki şekilde
değiştirilmiştir.
“Deniz
turizmi araçları yatırım ve
işletmeciliği:
MADDE 27- Gerçek ve tüzel
kişiler, Bakanlıktan belge alarak deniz
turizmi araçları yatırım ve
işletmeciliği yapabilirler.
Bakanlıktan
belgeli deniz turizmi araçları bu
Kanunda belirtilen amaçlar dışında
faaliyette
bulunamazlar.
Türk
Bayrağı çekemeyen deniz turizmi
araçlarına, 6762
sayılı Türk Ticaret Kanununun 823 üncü
maddesine bağlı kalmaksızın, Türk
Bayrağı çekilmesine izin vermeye
Bakanlık yetkilidir.
Yabancı
bayraklı deniz turizmi araçlarının Türk
karasuları ve limanları arasında
turizm amacıyla kullanılmasına
ilişkin esaslar yönetmelikle
belirlenir.”
MADDE 17- 2634 sayılı Kanunun
28 inci maddesi başlığı ile birlikte
aşağıdaki şekilde
değiştirilmiştir.
“Türk
karasuları ve limanları arasında
seyir esasları:
MADDE 28- Özel
veya ticarî Türk ve yabancı bayraklı
deniz turizmi araçlarının Türkiye’ye giriş ve
çıkış işlemleri deniz hudut
kapılarında yapılır. Deniz turizmi
araçları için yapılan bu işlemler
sonradan uğrayacakları Türk
limanları ve kışlama yaptıkları
alanlarda da geçerlidir.
Deniz
turizmi araçlarına Türk
limanlarında yapılan sıhhî muamele
yabancı bir limana uğramadıkları ve
Türkiye’de kaldıkları sürece
geçerlidir ve bunlara vize
uygulanmaz. Ancak ölüm ve bulaşıcı
hastalık halinin, en yakın liman
başkanlığına veya en yakın mülki idare
amirliğine bildirilmesi
zorunludur.
Türkiye’ye giriş
işlemini tamamlamış Türk ve yabancı
bayraklı deniz turizmi araçları; Türk
karasuları ve limanları arasında
serbestçe dolaşabilirler. Yabancı
bayraklı veya yabancıların kullandıkları
deniz turizmi araçları, Bakanlar
Kurulunca, Genelkurmay Başkanlığı ve
Bakanlığın uygun görüşü alınarak
tespit ve ilan edilen seyir haritalarına
işlenmiş yasak bölgeler dışında kalan kıyı ve
koylara gezi amacıyla yanaşabilir
ve demirleyebilirler.
Türk ve
yabancı bayraklı deniz turizmi
araçlarının Türkiye’ye giriş ve çıkış
işlemleri ile Türk limanları arasında
yapacakları seferler ve kışlama
işlemleri ilgili idarelerince
düzenlenecek belge üzerinde yapılır. Ancak Türk
bayraklı özel deniz turizmi araçları; Türk
limanları arasında yapacakları
seferlerde bu belgeyi kullanmak
zorunda değildir.
Kruvaziyer
gemilerde casino varsa Türk
karasularında seyir esnasında
kapalı tutulmasına ilişkin gerekli
tedbirler ilgili idarelerce
alınır.”
MADDE 18- 2634 sayılı Kanunun
29 uncu maddesi başlığı ile birlikte
aşağıdaki şekilde
değiştirilmiştir.
“Deniz
turizmi araçlarının Türkiye'de kalış
süresi ve kabotaj
hakları:
MADDE 29- Yabancı bayraklı
deniz turizmi araçları, gezi, bakım,
onarım, kızaklama veya kışlamak
amacıy
Türk ve
yabancı bayraklı yatlar, gezi, spor ve
eğlence amacıyla kullanılmak üzere Türk
ve yabancı uyruklu kişilere kiraya
verilebilir. Bu şekilde kiralanan
yatların kiracıları tarafından
ticarî amaçla kullanımı yasaktır.
Türk ve
yabancı bayraklı deniz turizmi
araçlarının gezi, spor ve eğlence
amacıyla kullanılması yolcu
taşımacılığı
sayılmaz.”
MADDE 19- 2634
sayılı Kanunun 33 üncü maddesi
aşağıdaki şekilde
değiştirilmiştir.
“MADDE 33-
Belge sahibine, ilgili diğer Kanun
hükümleri saklı
kalmak kaydıyla aşağıda
belirtilen durumlarda ve
miktarlarda idarî para cezası
uygulanır:
a) Uyarma
cezasına rağmen, otuz gün içinde gerekli
düzeltmenin yapılmaması veya bir yıl
içinde yeni uyarma cezasını
gerektiren fiil veya fiillerin
tespiti ile bu Kanunda belirtilen veya
Bakanlıkça istenilen bilgi veya
belgelerin süresi içerisinde
verilmemesi veya yanıltıcı bilgi
veya belge verilmesi hallerinde
üçbin Yeni Türk Lirası idarî para
cezası.
b)
Bakanlığa bilgi verilmeksizin,
işletmenin bir yıl içinde otuz günden fazla
süreyle aralıksız olarak belgelendirme için
zorunlu bir kısmının veya tamamının
kapalı tutulması halinde üçbin Yeni Türk
Lirası idarî para cezası.
c) Yazı,
reklam, afiş, broşür ve benzeri
araçlar
d)
Müşterinin can veya mal güvenliğinin
sağlanmasında işletme sahibi veya
sorumlusu veya personelin katkısı,
kusuru veya ihmaliyle işletmede suç
işlendiğinin tespiti halinde beşbin
Yeni Türk Lirası idarî para
cezası.
e) İzinsiz
olarak yatırım veya işletmenin
tümünün veya belgelendirme için
zorunlu bir kısmının devredilmesi,
kiraya verilmesi, ortaklık
statüsünün, unvanının veya türünün
değiştirilmesi hallerinde üçbin Yeni Türk
Lirası idarî para cezası.
f) Onaylı
fiyat tarifelerinin üzerinde fiyat
uygulanması halinde fazladan alınan
ücretin yirmi katı idarî para
cezası.
(f) bendi
hariç bu maddede belirtilen idarî para
cezaları her takvim yılı başından
geçerli olmak üzere o yıl için 213 sayılı Vergi
Usul Kanununun mükerrer 298 inci maddesi
uyarınca tespit ve ilan edilen yeniden
değerleme oranında artırılarak
uygulanır.”
MADDE 20- 2634 sayılı Kanunun
34 üncü maddesi başlığı ile birlikte
aşağıdaki şekilde
değiştirilmiştir.
“Belge
iptali:
MADDE 34-
Turizm yatırımı veya turizm
işletmesi belgesi;
a) Bir yıl
içerisinde üçüncü kez idarî para
cezasını gerektiren bir fiilin
tespiti,
b)
Yatırım belgesi süresi sona
ermesine rağmen yatırımın
tamamlanmaması veya turizm
işletmesi belgesi alınamaması,
c)
Tesisin belgelendirilebilecek
işletme türleri dışında faaliyet
göstermesi veya turizm işletmesi
faaliyetine son
verilmesi,
ç)
Tesisin belgeli olarak faaliyet
göstermesinin ülke turizmi
açısından sakınca yaratması,
d)
Tesisin belgelendirilmesi için
gerekli olan ilgili kurumdan alınan
işletme iznine esas belgenin
geçerliliğini yitirmiş olması,
e)
Tesisin yatırım veya işletme
döneminde belgelendirilmesine
esas niteliklerini önemli ölçüde
kaybetmiş olması,
hallerinde
Bakanlıkça iptal edilir.”
MADDE 21- 2634
sayılı Kanunun 37 nci maddesinin (A)
bendinin (4) numaralı alt bendi
aşağıdaki şekilde
değiştirilmiştir.
“(4) Deniz
turizmi tesisleri ve deniz turizmi
araçları yatırım ve işletmeciliği
ile bu Kanunun 28 ve 29 uncu maddelerinin
uygulanmasına ilişkin Denizcilik
Müsteşarlığının görüşü alınarak tespit
edilecek hususlar.”
MADDE 22- 21/7/1983
tarihli ve 2863 sayılı Kültür ve Tabiat
Varlıklarını Koruma Kanununun 12 nci
maddesinin sekizinci fıkrasından
sonra gelmek üzere aşağıdaki fıkralar
eklenmiştir.
“Yukarıdaki
hükümlere göre, taşınmaz kültür
varlıklarının korunmasına katkı
payı olarak tahsil olunan miktarlar tahsil
edildiği ayı takip eden ayın onuncu günü
akşamına kadar il özel idarelerine bir
bildirim ile beyan edilerek aynı süre
içinde ödenir. Tahsil ettikleri katkı
payını yukarıda belirtilen süre
içinde il özel idarelerine yatırmayan
belediyelerden, bu katkı payları 6183
sayılı Amme Alacaklarının Tahsil
Usulü Hakkında Kanun hükümlerine
göre gecikme zammı tatbik edilerek
tahsil edilir.
Belediye
başkanları, belediyelerin tahsil
ettikleri paylardan il özel
idarelerine ödemeleri gereken
taşınmaz kültür varlıklarının
korunmasına katkı paylarının,
zamanında ve tam olarak ödenmesini
sağlamakla yükümlüdür. Ödenmeyen
paylar, ilgili il özel idaresinin talebi
üzerine ilgili belediyenin İller
Bankasından aldığı genel bütçe vergi
gelirleri payından kesilerek talep
eden özel idareye
gönderilir.”
MADDE 23- 16/4/2003 tarihli ve 4848
sayılı Kültür ve Turizm Bakanlığı
Teşkilât ve Görevleri Hakkında Kanunun 2
nci maddesinin (b) bendine “yapmak”
ibaresinden sonra gelmek üzere “; yerel
yönetimler, kamu kurum ve
kuruluşları tarafından kurulan
veya kamu personelini desteklemek
için kurulan dernekler ve aynı
amaçlar
MADDE 24- 4848
sayılı Kanuna aşağıdaki geçici
madde eklenmiştir.
“GEÇİCİ
MADDE 7- Ekli listede yer alan kadrolar ihdas
edilerek 190 sayılı Kanun Hükmünde
Kararnamenin eki (I) sayılı cetvelin
Kültür ve Turizm Bakanlığına ait
bölümüne eklenmiştir.
4848
sayılı Kültür ve Turizm Bakanlığı
Teşkilât ve Görevleri Hakkında
Kanunun geçici 2 nci maddesi
uyarınca kadrosu iptal edilenlerden
anılan Kanun uyarınca Bakanlık
Müşavirliği kadrolarına bu
Kanunun yayımı tarihinden önce
atanmış olanlar, bu madde ile ihdas edilmiş
kadrolara herhangi bir işleme gerek
kalmaksızın atanmış sayılır. Bunlar
dışında söz konusu kadrolara atama
yapılamaz. Bu kadroların herhangi bir
sebeple boşalması halinde kadrolar
hiçbir işleme gerek kalmaksızın iptal
edilmiş sayılır.”
MADDE 25- 14/7/2004
tarihli ve 5224 sayılı Sinema
Filmlerinin Değerlendirilmesi ve
Sınıflandırılması ile Desteklenmesi
Hakkında Kanunun 8 inci maddesinin
altıncı fıkrasının birinci
cümlesinden sonra gelmek üzere “Yapımın
gösterime girdiği yılı takip eden takvim
yılı sonu itibarıyla, yapımdan elde
edilen toplam hasılattan, bu yapım için
yapılan giderler düşüldükten sonra kalan
net tutardan, toplam proje giderlerine
yapılan destek oranında ve bu desteği
geçmeyecek miktarda geri ödeme
yapılır. Yapımın gösterime
girmemesi veya tarihinin tespit
edilememesi halinde, en geç desteğin
yapıldığı yılı takip eden takvim yılı
sonu itibarıyla gösterime girmiş
sayılır.” cümleleri eklenmiş, aynı
fıkranın üçüncü cümlesinde yer alan
“yönetmeni üç yıl süreyle, yapımcısı ise
bir daha,” ibaresi “yapımcısı üç yıl
süreyle” olarak değiştirilmiş ve
sekizinci fıkrasının birinci
cümlesinde yer alan “yapım ve yapım sonrası
destekler için toplam giderlerinin % 30’unu,
proje destekleri için” ibaresi madde
metninden çıkartılmıştır.
MADDE 26- 5224
sayılı Kanunun
11 inci maddesine aşağıdaki fıkra
eklenmiştir.
"Kültür ve
Turizm Bakanlığı, film yapım destekleri
için yılı ödeneğinin % 50’sini geçmemek ve
Maliye Bakanlığının uygun
görüşünü almak kaydıyla gelecek
yıllara sari taahhüt ve sözleşmeler
yapmaya yetkilidir."
MADDE 27- 26/5/2005
tarihli ve 5355 sayılı Mahallî İdare
Birlikleri Kanununa aşağıdaki ek
madde eklenmiştir.
“Turizm
altyapı hizmet birlikleri
EK MADDE 1-
Kültür ve turizmi koruma ve gelişim
bölgeleri ile turizm merkezlerinde,
alanın bütüncül bir anlayışla
korunması, geliştirilmesi,
tanıtımı, kültür ve turizme ilişkin sosyal ve
teknik altyapının
gerçekleştirilmesi ve
işletilmesini sağlamak amacıyla
alandaki bütün mahalli idarelerin
katılımı ile bir mahalli idare birliği
kurulur. Bu amaçla kurulan mahalli idare
birliklerinin meclis üyelerinin
üçte biri, alandaki Kültür ve Turizm Bakanlığından
turizm belgeli konaklama
tesislerinin ve deniz turizmi
tesislerinin temsilcilerinin kendi
aralarından, birlik tüzüğünde
belirlenen sayıda ve gizli oyla
belediye meclis üyeliğine seçilme
şartlarını taşımak kaydıyla
seçecekleri üyelerden oluşur. Seçim,
birlik merkezinin bulunduğu yer il özel
idaresi encümenlerinin
gözetiminde yapılır.
Birliğin
görev ve yetki alanında bulunan
konaklama tesisleri, üye mahalli
idarelerin ödediği aidatın üçte birinden
az olmamak üzere konaklama
tesislerinin yatak sayıları, deniz
turizmi tesislerinin ise bağlama
kapasiteleri dikkate alınarak
birlik meclisince belirlenecek
miktarda üyelik aidatı öder. Üye olmayan
diğer turizm tesisleri ve hizmetten
yararlananlar, birlik meclisince
belirlenecek miktarda katılım payı
veya ücreti öder.”
MADDE 28- 5355
sayılı Kanuna aşağıdaki geçici
madde eklenmiştir.
“Turizm
altyapı hizmet birliklerinin
kuruluşu
GEÇİCİ
MADDE 3- Bu Kanunun
ek 1 inci maddesinde belirtilen turizm
altyapı hizmet birliklerinin kurulma
işlemleri bölge veya merkezde
yetkili valiler tarafından bu
Kanunun yürürlüğe girmesinden
itibaren bir yıl içinde tamamlanır. Bölge
veya merkezin birden fazla il sınırını
kapsaması halinde, bu konuda
İçişleri Bakanlığınca
görevlendirilecek valilik,
kuruluş işlemlerini
yürütür.
Bu
Kanunun yayımı tarihinden önce
kurulmuş turizm altyapı hizmet
birlikleri, tüzüklerini en geç bir yıl
içerisinde Kanuna uygun hale
getirirler.”
Yürürlükten
kaldırılan ve değiştirilen hükümler
MADDE 29- 14/9/1972
tarihli ve 1618 sayılı Seyahat
Acentaları ve Seyahat Acentaları
Birliği Kanununun 2, 9, 11, 13, 14, 15, 16, 18, 22, 23,
25, 28 ve 31 inci maddeleri ile 3 üncü
maddesinin üçüncü fıkrası, 6 ncı
maddesinin son fıkrası ve 29 uncu
maddesinin son cümlesi yürürlükten
kaldırılmıştır.
1618
sayılı Kanunun 3, 20 ve 34 üncü
maddelerinde yer alan “Turizm ve Tanıtma
Bakanlığınca” ibareleri “Bakanlıkça”; 6,
17 ve 19 uncu maddelerinde yer alan “Turizm ve
Tanıtma Bakanlığına” ibareleri
“Bakanlığa”; 24 üncü maddesinde yer alan
“Turizm ve Tanıtma Bakanlığı” ibaresi
“Bakanlık”; 26 ncı maddesinde yer alan “Turizm ve
Tanıtma Bakanlığında” ibaresi
“Bakanlıkta” ve 32 nci maddesinin ikinci fıkrasında yer alan
“Ankara” ibaresi “İstanbul” olarak
değiştirilmiştir.
Yürürlük
MADDE 30 - Bu
Kanunun;
a) 7 nci
maddesi yayımı tarihinden üç ay sonra,
b) Diğer
maddeleri yayımı
tarihinde,
yürürlüğe
girer.
Yürütme
MADDE
31- Bu Kanun
hükümlerini Bakanlar Kurulu
yürütür.
LİSTE
KURUMU : KÜLTÜR VE TURİZM
BAKANLIĞI
TEŞKİLÂTI:
MERKEZ
İHDAS
EDİLEN KADROLARIN
|
|
|
|
|
SERBEST |
TUTULAN |
|
|
|
|
|
KADRO |
KADRO |
KADRO |
|
|
SINIFI |
|
UNVANI |
DERECESİ |
ADEDİ |
ADEDİ |
TOPLAM |
|
GİH |
|
Bakanlık
Müşaviri |
1 |
20 |
- |
20 |
|
|
|
TOPLAM |
|
20 |
|
20 |